«ناصر
عبداللهي» در دهم ديماه سال 1349 در
محله «باغ» بندرعباس متولد شد. پدرش
«عبدالرحمن عبداللهي» از كارگران
بازنشسته شركت نفت و مادرش «مهرنگار
بندري نيايي» خانهدار است. 
اين پدر و مادر پنج پسر و يك دختر داشتند كه ناصر يكي از پسرانشان بود.
«محمد طبيب»، «نادر» ، «ناصر»، «عليرضا» و «عقيل» و دختري به نام «نسرين».
عشق به موسيقي ناصر با يك «ملوديكا» آغاز شد. او عاشق موسيقي بود.
ناصر در سن 18 سالگي با «فهيمه غفوري» اهل بندرعباس ازدواج كرد كه ثمرهي اين پيوند سه فرزند است به نامهاي «نويد» 17 ساله، «نازنين» 14 ، «نامي» 12 ساله و دختر خردسالي به نام " نينا " .
«نازنين» مانند پدر موسيقي را خيلي دوست دارد و حتي در بعضي از كنسرتها به همراه پدر به اجراي برنامه ميپرداخت و به عنوان گروه كر در كنار پدر هنرمندش بود.
ناصر وقتي به تهران آمد، تلاش كرد جايي را تهيه كند تا خانوادهاش را نيز به پايتخت منتقل كند. او عاقبت موفق شد با اجارهي خانهاي خانوادهاش را به تهران بياورد. فعاليتهاي گستردهي او در موسيقي با اجراي كنسرتهاي داخلي آغاز شد.
كنسرتهاي اوهمواره با استقبال مواجه ميشد.
آن اتفاق تلخ
دوم آذرماه 1385 ناصر عبداللهي در بندرعباس ناگهان به حالت كما رفت. معاينات نشان داد كه جفت كليههايش را از دست داده ! بعد از دو هفته او را به بيمارستان هاشمينژاد تهران منتقل كردند تا با امكانات بيشتر او را به زندگي باز گردانند.
حرف و حديثها زياد شد، متأسفانه بعضيها كه استعداد فراواني در شايعهسازي دارند، حاشيههاي جورواجوري براي او درست كردند.
اما ناصر در همان حال بر بستر بيماري با مرگ مبارزه ميكرد. عاقبت او نتوانست در اين مبارزه پيروز شود و صبح چهارشنبه 29 آذرماه 85 ديوان زندگياش بسته شد.
حالا ديگر كساني كه از حضور او و موفقيتهاي او ناراحت بودند، ميتوانند راحت باشند چرا كه ناصر عبداللهي : «... پشت پا به رسم دنيا زد و رفت...»
در آثار عبداللهي كارهاي خوب زيادي را ميتوان شنيد.
